Want create site? With Free visual composer you can do it easy.

Ziek van de zon.

Het huis van Joep en Greet Gokeler ligt verscholen op een prachtig plekje in de bossen van Norg. De zon schijnt op deze ijskoude heldere winterdag in dunne stralen door de kale boomtakken. Ecjht z’n dag om dik ingepakt tegen de kou een lange wandeling te maken. Maar dat zit er niet in voor Joep Gokeler (60). Sinds tien jaar is hij allergisch voor licht.

Gokeler is een nachtdier geworden, maar zelfs als het donker is, kan hij niet lang buiten blijven. ” Ik ben allergisch voor alle soorten UV-stralen. In huis kan ik alleen gele lampen verdragen, en ik kan zelfs niet tegen UV-C, een soort UV-straling die zich boven de ozonlaag bevindt”.
Daglicht veroorzaakt bij hem brandblaasjes, die op den duur open springen, vreselijk jeuken en nog eens heel erg stinken. “Ik sta soms midden in de nacht in mijn onderbroek buiten, omdat ik het gevoel heb dat mijn hele lichaam brandt.” Gokeler was in Norg en omstreken bekend vanwege zijn druk bezochte ijssalon. Tien jaar geleden kreeg hij problemen met zijn gewrichten en het echtpaar besloot de zaak van de hand te doen. Ze maakten plannen voor vakanties en veel tuinieren, want daar was Gokeler dol op. Hij nam een volkstuin, waarin hij veel tijd door bracht. “Het begon er mee dat ik jweuk kreeg aan mijn polsen. Ik dacht dat het door mijn horlogebandje kwam, dus ik kocht een ander bandje. Maar dat hielp niets.”
De uitslag breide zich uit op mijn armen. Gokeler bezocht een dermatoloog in het ziekenhuis in Assen. Hij kreeg zalfjes en medicijnen mee, maar die hadden geen effect. “ Op een bepaald moment zie ik tegen die man: het lijkt wel of ik allergisch ben voor daglicht! Maar volgens hem bestond dat niet. “Tocht kreeg Gokeler steeds meer het gevoel dat zijn klachten iets te maken hadden met licht. Als ik een dag in mijn volkstuin had gewerkt, dan was ik zo ziek als een hond”
Hij besloot op eigen houtje een test uit te voeren. Hij bivakkeerde een week lang in de kelder van zijn huis. “en ja hoor, mijn klachten verdwenen!”later verbleef hij ook nog enige tijd in een verblinde schuur. “Ik had geen last van mijn huid, maar ik werd er wel zwaar depressief” zegt hij. Hij kreeg bovendien steeds meer onbegrip om hem heen. “ Op een warme zomerdag stond mijn vrouw in haar eentje in de tuin te spitten. Vroegen de buren of ze dat die luie donder niet kon laten doen. Of ik ging ’s avonds in het donker gras maaien of de auto wassen. Kreeg ik kritiek: of dat overdag niet kon.”
Nog steeds krijgen ze wel eens opmerkingen die pijnlijk aankomen. “Hij doet veel in huis” zegt zijn vrouw bijna verontschuldigend. “Als buitenstaanders zien dat hij staat af te wassen, zeggen ze: lekker makkelijk, dat je man voor je afwast. Eerst maakte ik mij daar boos over, nu haal ik mijn schouders op, en geef ze gelijk.” Andersom zegt Gokeler zichzelf ‘op te vreten ‘ als zijn vrouw alleen in de tuin aan het werk is. “Zelfs al zeggen anderen daar niets van, ik heb het gevoel dat ze hun conclusies trekken. Terwijl ik haar juist zo graag zou willen helpen.”
Toen eenmaal duidelijk werd, dat er wel degelijk verband stond tussen het licht en de kwaal van Gokeler, werd hij naar het Academisch Ziekenhuis in Groningen gestuurd, dat hem onmiddellijk door verwees naar Utrecht (UMC) het academisch ziekenhuis is daar gespecialiseerd in huidziektes en allergieën. Daar vond hij eindelijk gehoor. “De artsen waren vriendelijk, ze vonden mijn klachten niet vreemd en alles was aangepast. Er komt daar geen bloem of parfum op de afdeling.

Uit testen bleek, dat Gokeler niet alleen allergisch was voor alle soorten UV-straling, maar ook voor stuifmeel van bijna alle bloemen, verschillende bomen en chemische luchtjes. “Op een bepaald moment mocht ik in het donker buiten gaan wandelen. Dus ik maak een rondje van drie kwartier rond het ziekenhuis. Kom terug: doodziek! Bleek dat de populieren in bloei stonden. Kon ik niet tegen.” Geert Gokeler: “als je boven je vijftigste een allergie ontwikkelt, wordt het alleen maar erger. Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkste: ben je net ergens aan gewend, komt het volgende er weer bij. In het begin gingen we ’s zomers na tienen nog wel eens fietsen. Werd hij opeens ook ziek van. Bleek te komen door de bloeiende paardebloemen.”
Het advies van de artsen luidde daarom: zoveel mogelijk binnen blijven, en in een bos gaan wonen. Daar loop je de minste kans bloeiende bloemen tegen te komen. Gokeler: “dat vond ik het allerergste, dat ik moest verhuizen. Mijn dochter was toen zestien. Wat moest z’n tiener nou in het bos?”
Maar zowel Greet als dochter Conny, die nog steeds tot volle tevredenheid thuis woont, geniet van het wonen in de natuur. “Ik vind het echt prachtig hier,”zegt Conny. “Ik ben gelukkig niet zo’n uitgaanstype en als ik al ’s avonds ergens heen wilde, bracht en haalde mijn moeder me. Of ik ging met mijn brommetje. Nu heb ik mijn rijbewijs en doe ik ’s avonds alles met de auto. En ik heb een vriend die mij thuisbrengt.”
De ramen van de knusse, met licht hout en lichte kleuren ingerichte woning zijn beplakt met folie, die de UV-stralen van buiten filtert. Op deze zonovergoten dag, is het toch aangenaam licht in huis. “Maar op een sombere dag is het hier toch wel erg donker,” zegt Gokeler. Zijn bezwaren worden weggewuifd door zijn vrouw. “dat is toch niet erg. Het belangrijkste is, dat we niet de hele tijd de gordijnen dicht hoeven te hebben. Dat doen we in de zomer wel, als het heel warm is.”in de vensterbanken staan kleurige, niet van echt te onderscheiden kunstbloemen.
Gokeler gaat elke dag voor zonsopgang wandelen met de hond. “Behalve als het hoog zomer is want dan moet ik wat al te vroeg op.”ook na zonsondergang maakt hij een rondje. “Dik ingepakt met een pet op. Maar dat helpt vaak niet. Ik snap het niet. Zelfs als ik in het donker te lang buiten blijf, krijg ik allergische reacties.”
Hij gaat nergens op visite, de enige uitjes zijn de doktersbezoeken in Utrecht. “Ik kan wel in de auto met gefilterde ramen ergens heen rijden, maar andere mensen hebben hun huizen niet aangepast. Op een verjaardagsfeestje hoeft maar iemand een geurtje op te hebben en het is mis. Het is kiezen of delen. Als ik wegga, betekent het dat ik voortdurend ziek ben, pijn en jeuk heb. En ik wil hoe dan ook voorkomen dat ik weer ik het ziekenhuis beland. Al was het alleen maar voor mijn vrouw en dochter. Elke dag op en neer naar Utrecht, dat is toch veel te zwaar.

Vorig jaar kwam Cronisch Polymorfe Licht Dermatose (CPLD) zoals de ziekte officieel heet, even in het nieuws. Hannelore Kohl, de vrouw van de Duitse oud-bondskanselier had een einde aan haar leven gemaakt. Zij leed aan lichtallergie en de uitzichtloosheid van haar toestand zou haar tot zelfdoding hebben gedreven.
Het echtpaar Gokeler heeft daar alle begrip voor. Het isolement en het onbegrip blijven de zwaarste aspecten van de ziekte. “Ik heb contact met een maatschappelijk werker en een psycholoog, daar heb ik veel baat bij,” zegt Gokeler.” Maar er zijn bij mij ook wel eens momenten geweest dat ik het niet meer zag zitten.”
Gelukkig heeft zijn vrouw hem altijd gesteund en is ze bovendien gezegend met een onverwoestbaar optimisme. “Je krijgt door dit soort dingen een heel andere kijk op het leven. Ik vind dat anderen wat dat betreft veel van Joep kunnen leren, over hoe hij in het leven staat en hiermee om gaat, in het begin was ik vaak boos op de mensen die alles hadden en ook nog klaagden. Maar als je wat verder kijkt, hebben wij weer andere problemen. Ik heb echt wel eens een dag dat ik het niet zo goed kan relativeren. Maar dat mag ook, een keer in de zoveel tijd. Als het maar niet te vaak is.

Dit verhaal is geplaatst in Het Dagblad van het Noorden op: 24-12-2002.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.