Want create site? With Free visual composer you can do it easy.

Af en toe mag het molletje uit haar holletje.

Daar lig je dan. In bed op een stapel vuilniszakken, beide armen in het verband. Plantenspuit, liefst gevuld met ijskoud water, binnen handbereik. Nathouden, dat is het advies. Eigen schuld dikke bult.

Letterlijk, want opgeblazen door de zon. Moet je maar niet zo lang buiten lopen. Toch?
Nou ja, schuld is misschien een beetje kort door de bocht. De 55 jarige Palien Veelberh laat het in elk geval nooit meer zo ver komen. Door schade en schande wijs geworden.
Veelberhr lijdt al ruim dertig jaar aan Chronisch Polymorfe Licht Dermatose (CPLD), een huidaandoening zonneallergie. Lichtallergie, is ook best. De pijn is niet eens het ergste. Jeuk altijd maar weer die rotjeuk. Alsof er een mierennest door de aderen stroomt. Een rampzalig gevoel.
Het is een doordeweekse dag, uurtje of 1 ’s middags. Het zonnetje schijnt, eigenlijk ideaal weer om lekker in de tuin te zitten. Niet voor Veelbehr. Zij zit binnen met de gordijnen half dicht.
Om haar heen liggen boeken, tijdschriften, computerspelletjes, knutseldozen en wat dies meer zij. Even een misverstand uit de weg ruimen: Veelberh vind zichzelf niet zielig. Niet meer… ” het is zoals het is. Niet anders. Tuurlijk ik hoop op beterschap. Maar ik heb er mee leren leven. Je moet wel, anders word je knettergek.”
Veelberh is ziek geworden in het ziekenhuis, na het slikken van antibiotica. Zij volgde die kuur vlak na een gangbare operatie, waarbij nierstenen zijn verwijderd. Niet dat de dokters een-twee-drie wisten wat zij precies had, welnee. Zij dachten aanvankelijk aan vlooienbeten. Smeerseltjes, zalfjes, niets hielp. Totdat Veelberh in de gaten kreeg dat de zon de grootste boosdoener moest zijn. Immers die ‘vlooienbeetjes’ kwamen juist als de huid een tijdje in de zon was geweest. Het leidde eerst tot sceptische reacties. Een specialist in het UMC ziekenhuis in Utrecht heeft uiteindelijk de diagnose gesteld.
Nee, er ook geen medicijn. Veelberh volgt wel een lichttherapie, om het leed enigszins te verzachten. Lichttherapie maakt de huid dikker, dus minder gevoelig voor zonnestralen. Eerst kreeg zij die therapie in het ziekenhuis (noodzakelijk om het op te bouwen), nu gewoon thuis. Dat betekend twee maal per week een minuut of tien voor zo’n ouderwetse zonnebrander van Philips zitten. Die beginperiode was natuurlijk een ramp. Veelberh was volgwens eigen zeggen zo’n Veronica-type: je bent jong en je wil wat. Ze had ook een kind dat naar school moest. Bovendien moesten er boodschappen gedaan worden. Dus hup, lange jurk aan handschoenen aan en de straat op. Ze was niet altijd even secuur met het afdekken van lichaamsdelen. Bultjes werden bulten, pukkeltjes werden pukkels. Verder schilfers, blaasjes en ander jeukend ongemak. Die jeuk….erger dan de pijn. Veelbehr heeft de boel ooit eens expres open gekrabd. Met als gevolg flinke wonden over haar lijf. Schoonmaken met alcohol, klaar. Die jeuk was in elk geval weg. Toegegeven het was niet de meest ideale oplossing. Echt knapper werd ze er niet op. Veelberh heeft leren leven met haar beperkingen. Opstaan koffie zetten, wassen, insmeren met Roc (zonnebrand, factor 20, niet door het ziekenfonds vergoed) kleren aan, koffie drinken. ’s Ochtens, zo tussen 6 en 8 uur, kan ze buiten zijn. In de winterperiode wat langer en vaker. Zolang de zon maar niet schijnt. De woonkamer is onlang voorzien van speciale ramen: driedubbel glas, met speciaal UV werend folie er tussen. Kan ze iets langer naar buiten kijken, maar ook niet de hele dag. Gordijnen blijven meestal dicht.
Op vakantie gaan kan niet. Ja, èèn nachtje in een hotel. Antwerpen. Een prachtige stad. Opgemaakt bed voor hem en voor haar, niet koken. Wat een luxe. Kleine dingen, die zij op waarde weet te schatten.
En Veelberh struint de beurzen af, samen met haar man. Hij verzamelt alles wat los en vast zit, zij spaart religieuze dingetjes. ” Äls het even kan gaan we elk weekend weg. Ik heb hier de verzamelkrant liggen: mijn bijbel. Beurzen zijn vaak overdekt, ideaal voor mij.”
Het is duidelijk: Veelbehr heeft weinig zin om te sikkeneuren. Een lieve man, dochter, twee kleinkinderen, andere familie en vrienden: een begripvolle omgeving. Absoluut nodig” zegt ze.
Waneer de zon even geen zin heeft om te stralen, dan mag ‘het molletje weer even uit haar holletje’.
Veelberh vertelt het met een keiharde lach. ”Een mens moet blijven lachen, ja toch?”

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.