Want create site? With Free visual composer you can do it easy.

Een beschrijving van het verloop zijn ziekte, vanaf de ontdekking tot de behandeling in het UMC Utrecht.

Steeds meer mensen zijn overgevoelig voor (zon)licht. Het toenemend gebruik van medicijnen en huidverzorgingsprodukten zijn dé boosdoeners, zegt lichtfysicus Huib van Weelden van het Academisch Ziekenhuis Utrecht (AZU). Maar er is ook een grote categorie mensen die plotseling, zonder aanwijsbare oorzaak, allergisch wordt.

Duizenden mensen kunnen alleen naar buiten als het donker is. Gedoemd tot leven in duisternis, “Het is heel erg genant dat we zo weinig weten over de huid, meent dr. Frank de Gruijl, hoofd van afdeling fotodermatologie. Van de ‘Scheveningenpukkel, tot een leven in de schaduw.

Al twintig jaar tobt Peter Gerrist (46) met zijn huid. Het begon met kleine schilfertjes op het gezicht. Het werd steeds erger. De huid werd alsmaar roder en de dermatoloog zei: “Waarschijnlijk een eczeempje, meneer”. Nu zit Gerrist al bijna zeven maanden binnen. De ramen van zijn huis én van zijn auto zijn afgeplakt met lichtwerende folie. De spaarlampen zijn de deur uit en bepaalde tl-buizen zijn vervangen. Als je Peter Gerrist buiten wilt tegenkomen, moet hij wachten tot het donker is. Hij blijkt allergisch voor zon- en daglicht.

Zelfs op tl-licht, spaarlampen en hallogeen reageert hij allergisch. Ook heeft bij contact-eczeem, kan hij niet tegen luchtjes, zoals die van zeep, parfum en aftershave en is hij allergisch voor bepaalde zalven die hij jaren gebruikte. Hij zwierf jaren van dermatoloog naar dermatoloog, van het ene zalfje naar het andere pilletje. Wanhopig dook hij het alternatieve circuit in; de iriscopist beloofde hem beterschap, vijftienhonderd gulden lichter en een illusie armer ging hij maar weer naar de dermatoloog. Het ging steeds slechter’. “Mijn gezicht werd roder en ook op mijn armen kwamen rode vlekken. En die jeuk, het was verschrikkelijk. steeds weer krabben, tot bloedends toe. Mijn huid zag eruit als de kaft van een boek. Afschuwelijk.”

Gerrist belandde bij een nieuwe dermatoloog. Hij kreeg een hormoonzalf en, tabletten om ook van binnen tot rust te komen”. “Je wordt zo wanhopig. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Maar ik was toch na een half jaar schoon. Het ging zelfs een aantal jaren goed, maar ik merkte dat ik geleidelijk aan steeds meer van die hormoonzalf begon te gebruiken. En m’n gezicht werd weer roder. Het werd een vieze rode bal; heel strak, heel erg opgezet en het deed pijn.”

Het ging steeds slechter met zijn huid. “Ik werd verdrietiger. Je ziet er niet uit, je wordt nagekeken en niemand kan je helpen. Om de zon te mijden, want daar kreeg ik steeds meer last van, ging ik pas aan het eind van de middag naar buiten, met een hoed op, lange mouwen en een lange broek aan. Je loopt echt voor joker. “Ik ging kapot aan de jeuk. Mijn huid zag er uit als een stuk rauw vlees. Ik keek de hele dag televisie of deed spelletjes. Wat moet je anders. Je functioneert niet meer. Je zou uit verveling nog verslaafd kunnen raken aan de alcohol,” zijn vrouw Dikkie vertelt dat hij alleen maar aandacht had voor zijn huid. “Ik liet hem dan ook maar met rust.”

Uiteindelijk kwam Peter Gerrist in het Universitair Medisch Centrum te Utrecht terecht, hét lichtcentrum van Nederland, waar hij werd opgenomen. Met alleen geel tl-licht lag hij tien weken in een vrijwel donkere kamer, waarvan alleen de deur open mocht zodat hij op de gang kon kijken. De huid moest tot rust komen en tests moesten uitwijzen wat er loos was. Gerrist mag zich nu CPLD-patiënt noemen. Iemand die lijdt aan een chronische polyforme (of morfe) lichtdermatose, een categorie patiënten die om onbekende reden allergisch is geworden voor zon of licht.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.